_{خدایا احساس مي کنم زود عادت مي کنم و گاهي به اشتباه اسم آن را دوست داشتن مي گذارم.
خدايا مي دانم تمام لحظه هايم با توست، مي دانم تنها تويي که مرا فراموش نمي کني ومي دانم که اگر بارها فراموشت کنم، ناراحتت کنم و برنجانمت، باز مي گويي برگرد.
خدايا تو بگو چه کنم. تو نشانم بده راهي که بهترين است. 
خدايا مي دانم تو هميشه با مني، ولي تنهايم مگذار. يا شايد بهتر باشد بگويم: نگذار تنهايت بگذارم.  
خداوندا من از تنهايي و برگ ريزان پاييز، من از سردي سرماي زمستان، من از تنهايي و دنياي بي تو مي ترسم...
خداوندا من از دوستان بي مقدار، من از همرهان بي احساس، من از نارفيقي هاي اين دنيا مي ترسم. 
خداوندا من از احساس بيهوده بودن، من از چون حباب آب بودن، من از ماندن چون مرداب مي ترسم... 
خداوندا من ازمرگ محبت، من از اعدام احساس به دست آشنایان  و دوستان دور يا نزديک مي ترسم...
خداوندا من از ماندن، رفتن و حتی از خود نیز مي ترسم ...
خدای خوبم، بهترینم، پناهم ده.} 

_{زندگی هنر نقاشی کردن است بدون استفاده از پاک کن،
سعی کنیم طوری زندگی کنیم که وقتی به گذشته بر میگردیم نیازی به پاک کن نداشته باشیم...
و بر این حقیقت تکیه کنیم که:
خدا هیچوقت ما رو فراموش نمیکنه حتی اگه ما فراموشش کنیم.}

_{ساعت 3 شب بود كه صداي تلفن، پسري رو از خواب بيدار میکنه.
پشت خط مادرش بود.
پسر با عصبانيت میگه: چرا اين وقت شب منو از خواب بيدار كردي؟ مگه نمیدونی خستم...
مادر با ناراحتی میگه: 25 سال قبل دقیقا همين موقع شب تو منو از خواب بيدار كردي، فقط خواستم تو همین لحظه بهت بگم تولدت مبارك...
پسر از اينكه دل مادر رو شكسته بود غمگین شد و صبح زود به سراغش رفت. وقتي داخل خانه شد مادرش را پشت ميز تلفن با شمعی نيمه سوخته يافت.
ولي مادر ديگه تو اين دنيا نبود.}

_{خواستم دنیا رو تغییر بدم، اما نتونستم
خواستم کشورم رو تغییر بدم، اما نتونستم
خواستم شهرم رو تغییر بدم، اما نتونستم
خواستم تو خونوادم تغییری ایجاد کنم، اما باز هم نتونستم
حالا که میشینم و به این قضیه فکر میکنم به این نتیجه میرسم که اگه خودمو تغییر داده بودم، میتونستم دنیا رو همونطور که میخوام ببینم.}

^{خدا همه چیز رو در ۷ روز آفرید،
در صورتی که میتونست همه رو تو یه چشم به هم زدن خلق کنه...
پس چه چیزی باعث میشه ما فکر کنیم که میتونیم همه چیز رو یکباره به دست بیاریم.
در حالی که میبینیم:
خدا هم تو خلقت صبور بود.}

_{جيرجيرک به خرس گفت: دوستت دارم
خرس گفت: الان وقت خواب زمستونیمه، بعدا در مورد اين موضوع با هم صحبت مي کنيم.
رفت و خوابيد...
اما نمي دونست که عمر جيرجيرک فقط سه روزه...}

_{پیرمردی صبح زود از خونش خارج میشه، تو  راه با یه ماشین تصادف میکنه و آسیب میبینه.
عابرایی که رد می‌شدن به سرعت اونو به اولین درمونگاه رسوندن .
پرستارا ابتدا زخم‌های پیرمرد را پانسمان کردند و بعد بهش گفتند: "باید ازت عکسبرداری بشه تا جایی از بدنت آسیب و شکستگی ندیده باشه"
پیرمرد غمگین شد و گفت: عجله داره و نیازی به عکسبرداری نیست .
پرستارا از او دلیل این عجله رو پرسیدن.
پیرمرد گفت: زنم تو خونه سالمندانه و من هر صبح به اونجا میرم و با هم صبحانه
می‌خوریم، نمی‌خوام دیر بشه.
یکی از پرستارا به اون گفت: خودمون بهش خبر میدیم.
پیرمرد با اندوه گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمر داره و هیچ چیزی رو متوجه نمیشه! حتی منو هم نمی‌شناسه!
پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی‌دونه شما چه کسی هستی، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش اون میرید؟!!!
پیرمرد با صدایی گرفته، به آرامی گفت: اما من که می‌دونم اون کیه...}

_{رضا كوچولو که به تازگي صاحب يه برادر شده بود، مدام به پدر و مادرش اصرار مي­كرد كه اونو با برادر كوچیكش تنها بذارن.
پدر و مادر مي­ترسيدند که رضا هم مثل بيشتر بچه­هاي چهار پنج ساله به برادرش حسودي كنه و بهش آسيبي برسونه، براي همين به اون اجازه نمي­دادند تا با نوزاد تنها بمونه.
اما در رفتار رضا هيچ نشونه اي از حسادت ديده نمي­شد، با نوزاد مهربان بود و اصرارش براي تنها موندن با داداشش روزبه­روز بيشتر مي­شد.
تا اینکه بالاخره پدر و مادرش راضی شدن...
رضا با خوشحالي به اتاق نوزاد رفت و درو پشت سرش بست.
رضا كوچولو به طرف برادر كوچیكترش رفت، صورتش را روي صورت او گذاشت و به آرومي گفت:
« داداش كوچولو، به من بگو خدا چه شكليه؟ من كم كم داره يادم ميره»}

 

 

_{گل سرخ به خارپشت پیری که با بی اعتنایی از کنارش گذشت گفت:
چرا مرا نبوئیدی؟!!!
خارپشت پاسخ داد: ترسیدم سختی وجودم تو را بیازارد.
گل سرخ از حسرت احساس خارپشت پژمرد...}

یه کلیپ خیلی زیبا از محسن چاوشی در حمایت از مردم مظلوم فلسطین

_{خواب دیدم
در خواب با خدا گفتگويي داشتم.
خدا گفت:پس مي خواهي با من گفتگو كني؟
گفتم: اگر وقت داشته باشيد.
خدالبخند زد و گفت :وقت من ابدى است.
چه سؤالا تي درذهن داری كه مي خواهي از من بپرسي؟
گفتم: چه چيز بيش از همه شما را در مورد انسان متعجب مي كند؟
خدا پاسخ داد: اين كه آنها از بودن در دوران كودكي ملول مي شوند و عجله دارند كه زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران كودكي را مي خورند.
اين كه سلامتشان را صرف به دست آوردن پول مي كنند و بعد پولشان را خرج سلامتي مي كنند.
اين كه با نگراني نسبت به آينده زمان حال فراموششان مي شود آن چنان كه ديگر نه در آينده زندگي مي كنند و نه در حال.
اين كه چنان زندگي مي كنند كه گويي هرگز نخواهند مرد و چنان مي ميرند كه گويي هرگز زنده نبوده اند.
مدتی به فکر فرو رفتم و بعد پرسيدم:
به عنوان خالق انسان ها مي خواهيد آنها چه درس هايي را از زند گي ياد بگيرند؟
خدا با لبخند پاسخ داد:ياد بگيرند كه نمي توان ديگران را مجبور به دوست داشتن خود كرد اما مي توان محبوب ديگران شد.
ياد بگيرند كه خوب نيست خود را با ديگران مقايسه كنند.
ياد بگيرند كه ثروتمند كسي نيست كه دارايي بيشتري دارد بلكه كسي است كه نياز كمترى دارد.
ياد بگيرند كه ظرف چند ثانيه مي توانيم زخمي عميق در دل كساني كه دوستشان داريم ايجاد كنيم و سال ها وقت لا زم خواهد بودتا آن زخم التيام يابد.
با بخشيدن بخشش ياد بگيرند.
ياد بگيرند كساني هستند كه آنها را عميقآ دوست دارند اما بلد نيستند احساسشان را ابراز كنند يا نشان دهند.
ياد بگيرند كه مي شود دو نفر به يك موضوع واحد نگاه كنند و آن را متفاوت ببينند.
ياد بگيرند كه هميشه كافي نيست ديگران آنها را ببخشند بلكه خودشان هم بايد خود را ببخشند.
وياد بگيرند كه من اينجا هستم
هميشه....}

     

_{هیچ سری را سر خوابیدن نیست
گویی منادی غیب از مامن لا ریب در جان تکاتک دست چین شده های شهادت به صدای بلند فریاد میکند.
و در اردوگاه مقابل خواب پناهگاه پلیدان و نامردانی است که به سرکوب رساترین و ناب ترین صدا از سلاله رسول خدا گسیل شده اند...
شب تمام ستاره های خود را میگرید و به فرجام قطره اشک درشتی از خون از گوشه پلک آسمان به بیرون میلغزد
خورشید آغاز دهمین روز از ماه محرم ۶۱ هجری را اعلام میکند...
عاشورا خود را آماده میکند تا به زیبا ترین شکل در حافظه ی تاریخ ابدی شود.}

_{من دلم میخواهد خانه ای داشته باشم پر دوست،
کنج هر دیوارش دوستان بنشینند
آرام، گل بگو گل بشنو...
هر کسی میخواهد وارد خانه پر مهر و صفامان گردد
شرط وارد گشتن، شستشوی دلهاست.
شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست.
بر درش برگ گلی میکوبم و به یادش با قلم سبز بهار مینویسم ای دوست:
خانه ی دوستی ما اینجاست.
تا که سهراب نپرسد دیگر خانه ی دوست کجاست.}

_{دوستی گلدانیست که دمیده است در آن تازه گلی
بر لب هر برگش نقشی از خنده ی شیرین بهار
بشکند روزی اگر شاخه ای از این گل سرخ
دوستی میمیرد
آشتی میرود از خانه ی ما
می شود پای خزان باز به کاشانه ی ما...}

_{آرزویم این است نتراود اشک از چشم تو هرگز٬ مگر از شوق زیاد ...
نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز ...
و به اندازه هر روز تو عاشق باشی
عاشق آنکه تو را میخواهد وبه لبخند تو از خویش رها میگردد ...
و تو را دوست بدارد به همان اندازه٬ که دلت می خواهد ...}