گویی منادی غیب از مامن لا ریب در جان تکاتک دست چین شده های شهادت به صدای بلند فریاد میکند.

و در اردوگاه مقابل خواب پناهگاه پلیدان و نامردانی است که به سرکوب رساترین و ناب ترین صدا از سلاله رسول خدا گسیل شده اند...

شب تمام ستاره های خود را میگرید و به فرجام قطره اشک درشتی از خون از گوشه پلک آسمان به بیرون میلغزد

خورشید آغاز دهمین روز از ماه محرم ۶۱ هجری را اعلام میکند...

عاشورا خود را آماده میکند تا به زیبا ترین شکل در حافظه ی تاریخ ابدی شود.

کنج هر دیوارش دوستان بنشینند

آرام، گل بگو گل بشنو...

هر کسی میخواهد وارد خانه پر مهر و صفامان گردد

شرط وارد گشتن، شستشوی دلهاست.

شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست.

بر درش برگ گلی میکوبم و به یادش با قلم سبز بهار مینویسم ای دوست:

خانه ی دوستی ما اینجاست.

تا که سهراب نپرسد دیگر خانه ی دوست کجاست.

بر لب هر برگش نقشی از خنده ی شیرین بهار

بشکند روزی اگر شاخه ای از این گل سرخ

دوستی میمیرد

آشتی میرود از خانه ی ما

می شود پای خزان باز به کاشانه ی ما...