عابرایی که رد می‌شدن به سرعت اونو به اولین درمونگاه رسوندن .

پرستارا ابتدا زخم‌های پیرمرد را پانسمان کردند و بعد بهش گفتند: "باید ازت عکسبرداری بشه تا جایی از بدنت آسیب و شکستگی ندیده باشه"

پیرمرد غمگین شد و گفت: عجله داره و نیازی به عکسبرداری نیست .

پرستارا از او دلیل این عجله رو پرسیدن.

پیرمرد گفت: زنم تو خونه سالمندانه و من هر صبح به اونجا میرم و با هم صبحانه می‌خوریم، نمی‌خوام دیر بشه.

یکی از پرستارا به اون گفت: خودمون بهش خبر میدیم.

پیرمرد با اندوه گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمر داره و هیچ چیزی رو متوجه نمیشه! حتی منو هم نمی‌شناسه!

پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی‌دونه شما چه کسی هستی، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش اون میرید؟!!!

پیرمرد با صدایی گرفته، به آرامی گفت: اما من که می‌دونم اون کیه...

پدر و مادر مي­ترسيدند که رضا هم مثل بيشتر بچه­هاي چهار پنج ساله به برادرش حسودي كنه و بهش آسيبي برسونه، براي همين به اون اجازه نمي­دادند تا با نوزاد تنها بمونه.

اما در رفتار رضا هيچ نشونه اي از حسادت ديده نمي­شد، با نوزاد مهربان بود و اصرارش براي تنها موندن با داداشش روزبه­روز بيشتر مي­شد.

تا اینکه بالاخره پدر و مادرش راضی شدن...

رضا با خوشحالي به اتاق نوزاد رفت و درو پشت سرش بست.

رضا كوچولو به طرف برادر كوچیكترش رفت، صورتش را روي صورت او گذاشت و به آرومي گفت:

« داداش كوچولو، به من بگو خدا چه شكليه؟ من كم كم داره يادم ميره»